بعضیا مادرزاد غرزن و ناله کن آفریده شدن. درباره همه چی غر میزنن، درباره همه شئونات زندگیشون ناله میکنن. همدردشون میشی، غصه شون رو میخوری. سعی میکنی کمکشون کنی. در نهایت میبینی واقعیت به چیز دیگهس. پشت اون ظاهر ناله کن، یه زندگی معمولی دارن مثل بقیه آدما. همون مشکلاتی رودارن که اکثرن کم و زیاد توی زندگیهامون داریم. جای چندانی برای ناله کردن و ننه من غریب بازی نداره زندگیشون. ولی غر زدن رو دوست دارن.

دیروز از ذهنم گذشت امسال مورچهها دیر کردن، شاید هوا سرده هنوز نیومدن بیرون! امروز مورچهس که داره از سر و گولم بالا میره. حتی بلند هم نگفتم! بدجنسا ذهن خوانی هم بلدن!